Δήμος Ζαχάρως
Small text Medium text Large text

αναζήτηση



Άλλοι αρχαιολογικοί χώροι Ελαχιστοποίηση

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΠΛΑΤΙΑΝΑΣ


Ο ερειπιώνας της αρχαία πόλης (Τυπανέαι ή Αίπυ) καταλαμβάνει λόφο του όρους Λαπίθας στα νότια του χωριού Πλατιάνα (επαρχία Ολυμπίας). Η οχυρωμένη, ελλειπτική και μακρόστενη πόλη μεγίστου μήκους 600 μέτρων και πλάτους 200 περιβάλλεται από μια σειρά τειχών πιθανώς του 4ου ή 3ου αιώνα π.χ. που σώζονται στο σύνολό τους σε πολύ καλή κατάσταση. Διαθέτει 3 μεγάλες πύλες στα βορειοδυτικά, νοτιοδυτικά και ανατολικά όπου είναι η κύρια πύλη, καθώς και αρκετούς αμυντικούς πύργους κυρίως ορθογώνιας αλλά και τραπεζιόσχημης κάτοψης. Τα τείχη έχουν χτιστεί από ογκόλιθους κατά το πολυγωνικό σύστημα τειχοδομίας. Υποδιαιρείται σε 8 βαθμιδωτά άνδηρα (επίπεδες επιφάνειες), που συγκρατούνται από αναλημματικούς τείχους, χτισμένους κατά το τραπεζοειδές ή ορθογώνιο σύστημα τειχοδομίας. Σε ένα από τα άνδηρα αυτά υπάρχει θέατρο του οποίου σώζεται τμήμα της σκηνής και του κοίλου, ενώ σε άλλα διακρίνεται πρώτον η ακρόπολη, δεύτερον η αγορά, με μεγάλη δεξαμενή λαξευμένη στο φυσικό ασβεστολιθικό βράχο και τρίτον το ανάλημμα του ναού. Στο ανατολικό τμήμα υπάρχουν θεμέλια διαφόρων κατασκευών, πρόκειται μάλλον για σπίτια επιφανών προσώπων. Η συστηματική ανάδειξη της ακροπόλεως πραγματοποιήθηκε κατά τα έτη 2002 – 2003 από την Ζ΄ εφορία προϊστορικών και κλασσικών αρχαιοτήτων.

 

ΝΕΔΑ Η ΝΥΜΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Μοναδική συνάντηση με τα μυστήρια της ελληνικής μυθολογίας αλλά και τους θησαυρούς της φύσης αποτελεί το πέρασμα του φαραγγιού της Νέδας. Το ποτάμι πηγάζει από τις παρυφές του όρους Λύκαιον, στην Πέτρα Μεσσηνίας, σε ειρηνικό τοπίο, και, όσο προχωρεί, καθώς βρίσκει εμπόδια από τα βράχια που κάνουν στενό το δρόμο του, γίνεται ορμητικό. Πασίγνωστος ο μύθος του Κρόνου, που συνήθιζε να καταπίνει τα παιδιά του από φόβο μήπως τον εκθρονίσουν. Όταν η σύζυγος του Ρέα γέννησε το τελευταίο παιδί, τον Δία – κατά τους Αρκάδες, στο όρος Λύκαιο-, αποφασισμένη να τον σώσει, τον παρέδωσε στις νύμφες Νέδα, Θεισόα και Αγνώ για να τον μεγαλώσουν. Σύμφωνα με τις περιγραφές του περιηγητή Παυσανία, μετά τη γέννα οι νύμφες καθάρισαν οι λεχώνες, πετώντας τα νερά στον Λύμακα, ποτάμι της Φιγαλίας που εκβάλλει στη Νέδα. Η αρχαία λέξη γι αυτά τα νερά ήταν «λύματα» και έτσι αιτιολογεί ο Παυσανίας την ονομασία του ποταμού. Άφησε πολύτιμες πληροφορίες για τη Νέδα ο Παυσανίας. Μας ενημερώνει ότι ήταν πλωτή για μικρά πλοία εκεί όπου απλώνεται το ποτάμι- έχουν βρεθεί ίχνη από αγκυροβόλια – και πως εκεί γύρω, στο Ελάιο όρος, βρισκόταν η ιερή σπηλιά της Μέλαινας Δήμητρας, που, απελπισμένη από την αρπαγή της Περσεφόνης, μαυροφορέθηκε και κρύφτηκε για πολύ. Τόσο, που την έψαχναν οι θεοί γιατί η γη δε γεννούσε καρπούς και ο κόσμος πέθαινε. Τη Δήμητρα τη συνάντησε τυχαία ο Πάνας, που είχε πάει στην περιοχή για κυνήγι. Το είπε στον Δία κι εκείνος έστειλε τις μοίρες να κατευνάσουν την οργή της. Τα κατάφεραν και η Δήμητρα βγήκε και πάλι στο φως. Δυστυχώς, οι αρχαιολόγοι ακόμα δεν έχουν εντοπίσει το σπήλαιο. Από τον Παυσανία μάθαμε και το ευλαβικό έθιμο σύμφωνα με το οποίο τα αγόρια της περιοχής έκοβαν τα μακριά μαλλιά τους και τα έριχναν στα νερά της Νέδας, για να ευχαριστήσουν τη θεότητά τους για το αίσιο πέρασμά τους από την παιδική ηλικία στην ώριμη. Από στόμα σε στόμα, η νύμφη Νέδα μεταμορφώθηκε σε ποτάμι και έγιναν οι μακριές πλεξούδες των μαλλιών της πανέμορφοι καταρράκτες για να στολίζουν στην αιωνιότητα το πέρασμα του νερού στο φαράγγι. Η κατάβαση στο φαράγγι γίνεται από το χωριό Φιγαλία, παλαιά ονομασία Παυλίτσα, όπου και βρίσκεται σημαντικός αρχαιολογικός χώρος. Για τους πεζοπόρους, το μέτριας δυσκολίας μονοπάτι, ξεκινάει ακριβώς από την αρχαία κρήνη της Φιγαλίας. Πρώτη γνωριμία με τη μοναδικότητα της Νέδας ο καταρράκτης «Άσπρα Νερά» ή «Ασπρονέρι», που πέφτει από ύψος 60 μέτρων και συνεχίζει τη πορεία του προς το ποτάμι. Η προσέγγιση στον καταρράκτη γίνεται από άλλο δρόμο, μέσα από το χωριό. Για τους εποχούμενος υπάρχει χωματόδρομος που ξεκινάει από τον αρχαιολογικό χώρο της Φιγαλίας και καταλήγει, μετά από εντυπωσιακή διαδρομή, σε μια κατάφυτη μικρή κοιλάδα, στο σημείο όπου το μονότοξο γεφύρι του Τζουλούχα συνδέει τους όμορους νομούς: τη Μεσσηνία και την Ηλεία. Από εκεί αρχίζει και η ωραιότερη διαδρομή. Το μονοπάτι με τις ξύλινες κουπαστές, προστασία στο κρημνώδες τοπίο, οδηγεί, μέσα από τα πυκνά φυλλώματα της πλούσιας χλωρίδας, στους καταρράκτες και στο περίφημο Στόμιο, στο σπήλαιο που διαπερνά η Νέδα. Πρώτη έκπληξη: ο μικρός καταρράκτης. Πολύ κοντά του μια από τις ωραιότερες στιγμές της ελληνικής φύσης. Από την πλαγιά του βουνού ξεσπάει ο μεγάλος καταρράκτης, με αφρισμένα, πάλλευκα νερά, και πέφτει σ ένα σκιασμένο από θεόρατα πλατάνια κοίλωμα, σχηματίζοντας μια λίμνη με εκτυφλωτικά χρώματα, που προκαλεί για μπάνιο στα δροσερά νερά της. Λίγο ψηλότερα, κρέμεται κυριολεκτικά από τους κοκκινωπούς βράχους ένα μικρό, κομψό, πετρόκτιστο ναΐδιο. Αφιερωμένο στην Παναγία από τους γείτονες Μεσσήνιους. Ο θρύλος έλεγε πως μέσα στη μικρή σπηλιά που βρίσκεται λίγο πιο πάνω είναι ακόμα τόπος προσκυνήματος υπήρχε, άγνωστο πώς, θαυματουργή εικόνα Της. Μερικά μέτρα ακόμα στο ίδιο μονοπάτι και το φαράγγι αποκτά τις μυθικές του διαστάσεις. Η διαδρομή τελειώνει σ ένα πλάτωμα στην οροφή του σπηλαίου, του Στομίου, που μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του, αφού συλλέξει και τα νερά ενός ακόμα καταρράκτη, δέχεται τη Νέδα, που χώνεται μέσα ανεμπόδιστη από τους μόνιμους κατοίκους, τις νυχτερίδες, για να φανεί και πάλι στο φως του ηλίου μετά από 100 μέτρα. Η έξοδος από το Στόμιο για τους τολμηρούς που το διασχίζουν είναι το εντυπωσιακότερο κομμάτι της διαδρομής. Από το γεφύρι του Τζουλούχα αρχίζει και το πέρασμα του φαραγγιού μέσα από το νερό. Αξέχαστη εμπειρία, αρκεί να υπάρχει διάθεση για πορεία ανάμεσα στις στιλπνές πελώριες πέτρες και υποχρεωτική κολύμβηση εκεί όπου τα νερά βαθαίνουν. Για τη διάσχιση της Νέδας μέσα από την κοίτη της απαιτείται ο εφοδιασμός με μαγιό και ανθεκτικά αδιάβροχα πέδιλα. Η Νέδα, που έχει τις πηγές της στα βορεινά χωριά της Τριφυλίας, εκβάλλει στον Κυπαρισσιακό κόλπο. Ανάμεσα Ελαία και Γιαννιτσοχώρι. Και αποτελεί το φυσικό σύνορο της Τριφυλίας, που τη χωρίζει από την αδερφή της από την Ολυμπία, θα έλεγα πως την ενώνει παρά τη χωρίζει, ωστόσο είναι το σύνορο της Μεσσηνίας με την Ηλεία.
 

Δήλωση Προστασίας Δεδομένων Powered by SingularLogic